Facebook Demo

Mens in Werking, Hans Mennes en Cornélie Spijkerboer

5 days 13 hours ago

Ik wandelde vanmorgen met een vriendin en we spraken over ‘waarden’. En opeens kon ik de (voor-en tegen)beweging in de corona discussie voor het eerst als liefdevol zien en niet als bedreigend (pfff).
Iedereen handelt vanuit zijn of haar eigen waarden en die zou zo maar eens kunnen zijn dat we allemaal de wereld het goede wensen en het goede willen doen. Niet vanuit wat of wie het goed of fout doet maar vanuit het ‘beste wensen’ voor. We kunnen elkaar dan in onze waarde laten en ons verbonden voelen in de liefdevolle eenheid.
#nieuwjaarswens #liefdevol #eenheid

Mens in Werking, Hans Mennes en Cornélie Spijkerboer

6 days 16 hours ago

Soms kun je vastzitten in je hoofd. Je gedachten malen in rondjes, steeds hetzelfde. Je wilt daar uit maar je kunt de uitgang niet vinden. Je draait steeds verder vast.
Je wilt je graag weer lichter voelen, met zin en inspiratie. Je wilt weer plezier kunnen ervaren, je kunnen verheugen en kunnen genieten.
Je zoekt naar de knop die je om kunt zetten!
In het ‘kiezen voor wonderen-kaartspel’, vind je hier de sleutel toe. Jij vraagt, de kaarten geven je antwoord. Wonderlijke antwoorden, die uit een ander, diepere, wijze laag lijken te komen. Door het spel samen te spelen, stel je je als vanzelf open voor de antwoorden. Je hoeft er niets voor te doen!
Contact: info@mensinwerking.org

Mens in Werking, Hans Mennes en Cornélie Spijkerboer updated their status.

1 week 6 days ago

Mens in Werking, Hans Mennes en Cornélie Spijkerboer

1 month 2 weeks ago

Nog maar eens over boosheid...

Ik schrijf in mijn dagboek want ik voel me boos en voel ook dat ik dat niet helemaal toelaat. Ik weet immers wel dat ik ‘het niet bij mijn partner moet zoeken maar bij mijzelf’..... En terwijl ik dit schrijf, besef ik dat ik mij hiermee mijn boosheid ontzeg.
En dat doe ik vaker.

Er zijn twee dingen die ik uit elkaar mag halen, steeds weer.
De boosheid zelf, die mag er zijn en zal omarmd moeten worden voor hij kan afvloeien. En de verwachting dat degene op wie ik boos ben, dit voor mij gaat oplossen. Dit laatste gaat niet gebeuren en kan ik beter niet verwachten. Dat maakt de boosheid tot venijn of klagen en afreageren op de ander.

Haal ik de verwachting er van af, dat mijn partner dit op moet lossen, dan kan ik de boosheid eigenlijk in grote mildheid omarmen. Dan kan ik compassie voelen met mijzelf en met het kleine meisje dat diep van binnen van alles voelt.
En dan kan ik de boosheid ook overgeven, er laten zijn, zonder het zelf op te hoeven lossen ook.

En dan keert de rust terug. Het is okay. Wat ik voel mag er zijn, in het vertrouwen dat het ook weer overgaat.

foto pixabay: gapiw

Mens in Werking, Hans Mennes en Cornélie Spijkerboer

2 months 5 days ago

Column

OVERGAVE en mijn INNERLIJK KIND

De afgelopen tijd heb ik veel geoefend met overgave. En ik moet zeggen, ik ben er fan van geworden.
Ik vroeg me soms af of mijn innerlijke kind zich niet een beetje verwaarloosd voelde, nu ik de ‘overgave aan de kosmos’ had ontdekt. Ik besloot haar een beetje in de gaten te houden.

Tot mijn blijdschap vond ik het kind in mij vanochtend vroeg terug.
Ik was bang wakker geworden met nare droombeelden op mijn netvlies en een wee gevoel in mijn buik.
Ik besloot, in plaats van die gevoelens maar snel te vergeten onder het motto ‘het is maar een droom’, contact te zoeken met het meisje in mij die dit nare gevoel in haar buik zo goed kent.
Ik zag haar al snel vóór mij. Een donkerharig meisje. Lief, bewegelijk en compact tegelijkertijd, klein en zó kwetsbaar. Pff, ik voel het weer als ik aan haar denk. Ik knielde naast haar neer en nodigde haar uit in mijn armen. Ik voelde alleen maar dat ik bij haar wilde zijn, haar wilde laten merken dat ik er voor haar was.
Ik wilde haar verdriet en angst niet oplossen, dat voelde heel rustig eigenlijk, en ik wist ook dat ze dat niet van me nodig had. Ze had er genoeg aan dat ik bij haar was, haar zag en begreep en aanvoelde. De troost en steun die daar vanuit ging was voor haar helemaal voldoende om zich veilig te voelen. Niet meer eenzaam met haar pijn.

Na deze ‘oefening’ ervoer ik een rust die groter was dan ik ooit eerder had gevoeld, als ik het meisje in mijzelf opzocht. En ik besefte dat mijn oefeningen in overgave mij nu helpen om gewoon alleen maar aanwezig te zijn bij het kind in mij. Zonder oplossing, gewoon tot steun. Ze is niet alleen en ze voelt zich gedragen, door een grote, liefdevolle bron, zo veel groter dan zijzelf, daar kan zij zich volledig aan overgeven.

Cornelie Spijkerboer

foto pixabay: Jo-B

Mens in Werking, Hans Mennes en Cornélie Spijkerboer

2 months 3 weeks ago

Column

Vaak hoor je mensen zeggen: “dat moet ik loslaten”. Bijvoorbeeld hun onvervulde kinderwens of een verloren liefde. Of ‘gewoon’ dat ze geen controle hebben over de toekomst.
Voor mij werkt dat niet zo. Ik kom er keer op keer opnieuw achter dat er eerst iets anders nodig is, voor ik los kan laten.
Ik hoorde ooit zeggen: “Je kan pas loslaten als je het eerst hebt vastgepakt”. Ja, logisch vond ik dat.
Maar nu begin ik ook echt te ‘vatten’ wat daar mee werd bedoeld.
Ik merk dat ik eigenlijk altijd wel een oordeel had over het verlangen dat ik niet kon krijgen. Als ik er aan vast zou houden, kom ik niet verder, dacht ik dan.

Maar nu besef ik dat wat mij vasthoudt, niet het verlangen zelf is maar mijn oordeel erover. Tja, dat is nogal een andere kijk erop. Het is juist belangrijk eerst het verlangen volledig te accepteren, dat ik werkelijk mag verlangen naar een kind, naar mijn verloren liefde of naar controle over de toekomst. Dat dat niet fout of ‘onspiritueel’ is. Tjonge, wat een bevrijding.

En wat nog bevrijdender is, is dat ik dan besef dat ik in dit aardse leven dat verlangen niet vervuld ga krijgen, en dat ik het dan maar beter over kan geven aan de kosmos, aan god of aan de bron van liefde. ‘Daar weten ze er wel raad mee’.
En dát is voor mij dan loslaten. Ik laat los dat ik het zelf kan regelen, het verlangen kan fixen, maar het verlangen mag er wel helemaal zijn...
Zo, hier ga ik nog een tijdje op kouwen.

Cornélie Spijkerboer

foto pixabay: silviarita

Mens in Werking, Hans Mennes en Cornélie Spijkerboer

2 months 4 weeks ago

Net weer de trainingsdag voor morgen voorbereid.
Het is elk jaar weer zo leuk om met de studenten het laatste studiejaar in te luiden. Ze gaan dan ‘voor het echie’ met clienten aan de slag. En ja, wat ga je dan met je cliënten doen? Hoe maak je een plan. Of is een begeleidingsplan niet echt nodig? Welke plek krijgt de intuitie hierin? En is het contact (de ontmoeting) tussen hulpverlener en de client niet minstens zo belangrijk?

Ondanks deze filosofische vragen zijn de studenten op deze dag eigenlijk het meest eager en leergierig om in de casuïstiek te duiken. Zo veel mogelijk tools en ideeën opdoen om aan hun gereedschapskist toe te voegen. Heerlijk om met deze studenten te werken!

Mens in Werking, Hans Mennes en Cornélie Spijkerboer

2 months 4 weeks ago

#Veerkracht

Ik ben elke keer weer inder de indruk als ik deze bomen zie. Wat een schade hebben ze opgelopen en toch hebben ze het overleefd. Of... zijn ze blijven leven en hebben ze een heel eigen en intrigerend karakter gekregen. Ook roepen ze mijn compassie op. Lelijk vind ik ze niet, in tegendeel, al lijken ze amper meer op een ‘normale’ boom.
En zo kan ik nog wel even doorgaan met de metafoor voor de beschadigde mens die op geheel eigen wijze overleeft en doorgroeit en op eigen prachtige manier tot grote ouderdom kan komen.

Mens in Werking, Hans Mennes en Cornélie Spijkerboer

2 months 4 weeks ago

Af en toe, als mijn hoofd vol zit, vind ik het fijn om een mandala te tekenen. Intuitief, volgend wat zich aandient. Dit was van vanavond.

Mens in Werking, Hans Mennes en Cornélie Spijkerboer

3 months 4 days ago

Gisteren lag ik te tobben over een conflict, in mijn hoofd weliswaar. Ik bleef maar discussieren met degene die ik wilde overtuigen van mijn gelijk...
Ik wist heel goed dat dit geen zin had. Niet de ander moest ik overtuigen dat ik okay was maar mijzelf. Of beter nog, ik ‘moest’ de bron van liefde weer in mij zoeken en vinden.
Die bron, dat vertrouwen, dat contact was ik in deze discussie helemaal kwijt, zoveel was wel duidelijk en ik besloot het hele zaakje over te geven.
Ik steek dan altijd mijn handen in de lucht in een gebaar van overgave🤷🏻‍♀️.

De discussie ging gewoon door in mijn hoofd maar opeens kwam er een gedicht in mij op en de essentie ervan is dat de dichter, op een strandwandeling met god, denkt dat hij, in tijden van nood, er alleen voor staat omdat hij maar één stel voetstappen in het zand ziet staan. Maar god, corrigeert hem, liefdevol, en vertelt dan dat hij hem in die zware tijd juist heeft gedragen.

Het gedicht liet me voelen dat ik, als ik me heel alleen voel (bij andere mensen, uit contact en verlaten) ik níet alleen ben, omdat ik gedragen wordt door het grotere geheel, de kosmische, onvoorwaardelijke bron van liefde.

Voor wie het gedicht zoekt: Het heet ‘voetstappen in het zand’.


This is a Facebook demo page created by plugin automatically. Please do not delete to make the plugin work properly.