Op deze pagina vind je informatie over Een cursus in wonderen en wat je er mee kunt doen. Een cursus in wonderen is een boek met spirituele lessen.           Wat is Een cursus in wonderen en wat kun je er mee doen? Wonderen-oefengroep Toen ik als deelnemer aan de Een cursus in wonderen-oefengroep begon, was ik op zoek naar dagelijkse inspiratie. Over hoe ik kon vasthouden wat ik diep van binnen wel wist maar steeds weer vergat. Ik wilde zo graag vanuit liefde leven, in vrede met mijzelf en mijn omgeving, maar ik viel steeds terug in mijn oude patronen, gebaseerd op angst. Ik kende Een cursus in wonderen al heel lang en de boodschap dat ik elk moment kan kiezen tussen liefde en angst had me in mijn twintiger jaren uit een diep dal geholpen. Later had ik ontzettend veel aan de les dat ik ‘niets hoef te doen’ als ik ergens in vastloop en mijn probleem mag overgeven aan het licht, mijn engeltjes of de Heilige Geest, zoals de Cursus het noemt. Ik leerde hulp vragen en hulp krijgen! Wat een ontdekking en wat een rust bracht dat in mijn leven. Niet dat dit altijd lukte maar ik keerde steeds terug naar de lessen die ik had geleerd. Tot ook dit niet meer voldoende voor me was. Ik voelde dat ik nog veel uit angst leefde en wilde hier een nieuwe stap in zetten. Ik merkte dat ik de liefde beter vast kon houden als ik de Cursus dagelijks las en zocht steun in de structuur van een cursus-groep. In de groep lezen we in Een cursus in wonderen, delen we onze ervaringen met elkaar en verdiepen we onze inzichten. Weet ik het nu even niet meer, dan helpt iemand me weer herinneren dat ik het niet fout kan doen en dat ik het niet zelf hoef op te lossen, dat ik alleen de keuze voor liefde hoef te maken en dat ik mag rekenen op hulp! Het boek vond ik in het begin nogal ondoorgrondelijk maar inmiddels vind ik op elke bladzijde dezelfde boodschap die steeds wordt herhaald: we hebben elk moment de keuze om te leven vanuit angst of te leven vanuit liefde. Die keuze is niet theoretisch maar heel concreet, van relaties en werk, tot geld en gezondheid. Na elke bijeenkomst voel ik dat mijn vertrouwen in mijzelf, de ander en het leven groeit. Daardoor voel ik mij rustiger en meer in balans. Praktische informatie Inmiddels begeleid ik ook zelf een oefengroep in Houten. Wil jij meedoen, dan kan dat. We komen eens per maand bij elkaar, op een vrijdag van 11.00 tot 13.00 uur. Daarna lunchen we samen tot 13.30 uur. (Neem zelf je lunch mee.) De kosten zijn 41,50 per keer. (prijs 2020) De data van de vrijdaggroep zijn in 2019/2020: 13 september, 11 oktober, 8 november, 6 december, 17 januari 2020, 14 februari, 13 maart, 17 april, 15 mei en 19 juni. Je kan tussentijds instromen. Wil je eerst een keer kennismaken, dan kan dat. Leestips Een cursus in wonderen Terugkeer naar liefde, door Marianne Williamson. Dit boek legt de principes van Een cursus in wonderen uit en is geschikt als inleiding op Een cursus in wonderen. Liefde is angst laten varen, door G.G. Jampolsky Dit moment is jouw wonder, door David Hoffmeister Kiezen voor wonderen - kaartspel We denken vaak dat we heel lang moeten oefenen om Een cursus in wonderen onder de knie te krijgen. De cursus zelf zegt dat we elk moment kunnen kiezen om vanuit liefde naar een situatie te kijken en onszelf te bevrijden. In het Kiezen voor wonderen-kaartspel kan je een vraag, die jou op dat moment bezighoudt, van alle kanten bekijken en uitdiepen. Steeds word je uitgenodigd om er anders, vanuit de keuze voor liefde, mee om te gaan. Heel concreet, met verassende teksten uit het boek Een cursus in wonderen maar ook door de interactie met je spelgenoten. Praktische informatie We spelen het spel op zaterdag van 10.00 tot 14.00. Daarna lunchen we samen tot 14.30. (Neem zelf je lunch mee). Kijk op de agenda voor de data. De kosten zijn 67,00. (prijs ‘20) Individueel of relatie-consult Individueel Wil je een persoonlijk (therapeutisch) consult over de toepassing van de cursus in je leven, dan kan dat ook. Voor meer informatie over individuele therapie, klik hier >>> Relaties ‘De ‘speciale liefde-relatie’ is het voornaamste wapen van het ego om jou uit ‘de Hemel’ te weren.’(T16.V.2) Als relatietherapeut werk ik, samen met mijn collega en echtgenoot Hans Mennes, vanuit dezelfde principes als Een cursus in wonderen. Ook voor relatievragen kan je dus (samen met je partner) bij ons terecht. In een getransformeerde relatie heeft ieder ‘naar binnen gekeken en daar geen gemis gezien. Aangezien hij zijn compleetheid aanvaardt, wil hij die uitbreiden door zich met een ander te verbinden, die heel is zoals hij.’ Leestip over relaties Een droom van een relatie door Hans Mennes en Cornélie Spijkerboer Voor meer informatie over relatietherapie, klik hier >>> Meer informatie en opgave Wil je meer informatie, dan kun je altijd bellen of mailen: 06-39304168 info@mensinwerking.org Cornélie Spijkerboer Psychosociaal therapeut en leraar van Een cursus in wonderen
Een cursus in wonderen met Cornélie Spijkerboer
Mens in Werking
Wonder-stukjes Deze stukjes zijn eerder verschenen op de gelijknamige facebookpagina. WAAROM ZIJN WE BANG OM TE KIEZEN VOOR LIEFDE? (juni 2019) Als jonge meid van 17 werd ik gegrepen door de Indiase goeroe Bhagwan. Ik wilde er heen! Wat me aansprak was zijn boodschap van onvoorwaardelijke liefde, maar de leefregels in zo’n ashram vond ik wel wat rigoureus. Je kleren en je naam afleggen voor een nieuwe identiteit - zo begreep ik het toen, dat ging mij wat ver. Ik ben er dan ook niet heen gegaan, mijn ouders vonden het trouwens ook niet zo’n goed idee ;-), maar mijn spirituele zoektocht is nooit meer gestopt en inmiddels heb ik mijn (voorlopige) eindbestemming gevonden bij Een cursus in wonderen. En in het cursusboek las ik vandaag een stukje over waarom we het zo moeilijk vinden om ons ego (identiteit) los te laten en voor de liefde te kiezen. Als we ons ego los laten, laten we alles, maar dan ook alles los waarvan we tot nu toe dachten dat dat ons thuis is, daar waar we ons veilig (denken te) voelen. Dát is nogal wat. Geef dat op en je springt echt in het diepe, zwarte gat van het niks! Althans zo lijkt dat dan. Totdat, zo zegt de Cursus als ik het goed begrijp, we ervaren dat de werkelijke veilige haven ergens anders is te vinden, namelijk in de alomvattende liefde. Dan smelt de angst als sneeuw voor de zon weg en voelen we ons werkelijk thuis. (T19.IV.D.5-7) In de wonderen-oefengroep helpen we elkaar weer contact te maken met de liefde en onze angst te laten varen. Wil jij dit ook? Omdat de vrijdaggroep vol zit start ik in september graag een nieuwe (dinsdag)groep. Doe je mee? WAT BETEKENT HET WOORD GOD VOOR JOU? (juni 2019) Sommige mensen hebben moeite met het Christelijke woordgebruik in Een cursus in wonderen. Ook ik had (en heb) niet zoveel met het woord God. Maar ik kan er mee uit de voeten dus dat is okay. Tot ik vanochtend een stukje las in de les van vandaag (WBI.HV.2) wat me onverwachts raakte: “Sterk onze voeten, Vader. (………) Leidt onze oefening, zoals een vader een klein kind langs een weg leidt die het niet begrijpt. Toch volgt het, zeker dat het veilig is, omdat zijn vader het de weg wijst.” Opeens kreeg het woord Vader, God dus, diepere betekenis voor me. Ik voelde de veiligheid en de overgave van het kind aan zijn vader die hem leidt. Ik voelde me even dat kind dat gewoonweg niet twijfelt aan zijn vader en zeker weet dat hij de weg kent. Ik heb zelf zulke herinneringen aan mijn vader. Zoals bij het naar-bed-breng- ritueel: Mijn vader stond dan bovenaan de halve trap, naar het souterrain, waar mijn kamertje was en ik stond op zijn voeten met mijn armen om zijn middel heen geslagen. Ik wist wat er ging gebeuren, heerlijk, gruwelijk spannend! Mijn vader liet zich dan voorover vallen en ving zichzelf op tegen een muurtje wat boven de trap zat (split-level woning, moeilijk uit te leggen..). Daar hingen we dan, of ik hing, aan zijn middel, achterover, boven die trap. Hoe we vervolgens uit deze situatie kwamen weet ik niet meer maar wat me nu raakt is de overgave en het vertrouwen wat ik had, dat het goed zou gaan. (Ik vertrouwde dus ook op mijzelf, dat ik niet los zou laten. Ik denk dat ik mijzelf vertrouwde omdat hij mij vertrouwde. Mooi hoe dat werkt.) Maar goed, nu terug naar de tekst in het werkboek. Het gebed, met het woord Vader, het woord God, krijgt nu dus diepte voor me. Het staat voor het volledige vertrouwen, de totale overgave aan de leiding van iets, in ieder geval niet het ego, en dat noemen we God. OVERGAVE EN INTUÏTIE (juni 2019) Een cursus in wonderen is eigenlijk een cursus in het leren je vraag over te geven en te luisteren naar je intuïtie voor de antwoorden. Ik voel me bijvoorbeeld rot en wil van dat gevoel af. Ik pieker een tijdje maar op een gegeven moment herinner ik me weer: “Oh ja, ik hoef het niet op te lossen”. (Als ik al een oplossing bedenk - het venijn zit in het woord ‘bedenk’ - dan lost die het probleem eigenlijk ook niet echt op. Niet écht, met wortel en al.) Op het moment dat ik besef dat ik het niet hoef op te lossen merk ik dat het nare gevoel pas echt ruimte krijgt om gevoeld te worden, dat is heel bijzonder om te voelen. Omdat ik mijn verzet tegen het gevoel opgeef, mag het er zijn en kan ik het in alle vrijheid voelen. De pijn is er dan ook al voor een groot deel van af want ‘De mens lijdt het meest, aan het lijden dat hij vreest en dat nimmer op komt dagen. Zo lijdt de mens meer dan God te dragen geeft’. De volgende stap is dat ik het probleem overgeef. Ik weet niet hoe het op te lossen maar ik weet dat er een alomvattend iets is wat het antwoord wel weet of mij helpt om het antwoord te vinden. De Cursus noemt dit ‘iets’ de Heilige Geest maar je kunt het ook God of het licht of je innerlijk weten noemen. Ik leerde ooit mijn probleem letterlijk over te geven aan een bol van licht, die ik visualiseer, tegenover mij. Ik strek mijn handen uit met mijn probleem erin en leg het bij het licht ‘in de schoot’, zo stel ik me dat voor. Het licht neemt het dan van mij over en ik geef het in vertrouwen af. Het laatste wat ik ‘doe’ is dat ik mij bewust openstel voor mijn intuïtie die het antwoord vroeg of laat aan zal reiken. Hier vertrouw ik op. Ik ga het niet zoeken of creëeren, dan zit ik weer in mijn hoofd en dan is mij intuïtie ver te zoeken. Bij het volgen van je intuïtie is het van belang elk signaal dat je krijgt te vertrouwen. Dit kan een gevoel of ingeving zijn of een verrassende toevalligheid. Dus: 1 Bedenk dat jij het niet op hoeft te lossen 2 Doorvoel wat er te voelen is 3 Geef je probleem over 4 Laat je leiden door je intuïtie voor het antwoord of richting. EXISTENTIËLE ANGST EN OVERGAVE (juni 2019) De laatste tijd wordt ik nogal geconfronteerd met mijn existentiële angst dat ‘er niet voor mij gezorgd wordt’. Het is een bijna onbewuste angst, zo diep zit die en zo ongrijpbaar is die ook. Want als ik er over nadenk, of het wel klopt, dan klopt het helemaal niet. Ik heb alles wat ik nodig heb, weet ook dat er hulp is als dat nodig is, maar.. ik blijf bang. Mijn hart zit in mijn keel, zo voelt het letterlijk. Maar gelukkig is daar Een cursus in wonderen! :-) En volgens dit wijze boek begint er veel leed bij onze projecties. Dus stel ik mijzelf de vraag: wat projecteer ik hier? Ik besef dat ik mijn zorgbehoefte op mijn omgeving projecteer: eerst op mijn ouders en nu die allemaal overleden zijn, op mijn partner. En ja, geen van allen konden en kunnen aan die diepe behoefte voldoen. Je zou kunnen zeggen dat het een diepe kind-behoefte is die nu door niemand (anders) meer vervuld kan worden (dan ikzelf). In termen van Een cursus in wonderen zeg je dat het een behoefte is van het ego. Het ego is bang voor tekort en die is weer gebaseerd op de ego-gevoel afgescheiden te zijn van de bron. Toen dit inzicht tot mij doordrong besefte ik heel helder dat ik mijn hele leven kan blijven verlangen naar ‘verzorgd worden’ door een ‘speciale relatie’ (ouders, partner, etc., elke ‘ander’ in feite) maar dat dat een ego-oplossing is en dus nooit gaat werken. Valt de één weg, dan projecteer ik de behoefte wel weer op een ander. Wat wél werkt is dat ik leer vertrouwen op de zorg van het grotere geheel, de bron van liefde, de ‘heilige relatie’, zoals Een cursus in wonderen het noemt. Mooi, heel mooi, en dat wist ik ook al wel.. maar.. dat vertrouwen vraagt overgave. Want ik kan die bron, die heilige relatie niet vastpakken, niet controleren, zoals ik mijn partner wel denk te kunnen controleren ;-). En dat betekent dus dat ik mij, om mij echt verzorgd, zeker en veilig te voelen, eerst heb over te geven aan de onzekerheid en mijn ego-grip los heb te laten. Dit lijkt bijna onmogelijk. Hoe kan ik leren vertrouwen als ik dat nog niet heb? Dat is dan ook het ‘spannendste’ van Een cursus in wonderen, wat we kunnen leren. Het kan namelijk wel, door er mee te oefenen. Elke ervaring dat er wel voor ons gezorgd wordt, zonder dat we er controle over proberen uit te oefenen, is een streepje op onze vertrouwens-lat. (Dit zijn de wonderen waar de Cursus het over heeft.) Zo groeit het vertrouwen steeds meer en durven we steeds meer en steeds grotere zaken over te geven, waardoor ons vertrouwen steeds dieper en rijker wordt. Zo is deze angstige fase voor mij ook een louterende en verrijkende fase. Waarvoor dank! LES 160 (juni 2019) ‘Ik ben zoals God mij geschapen heeft.’ Wil je daar nog iets aan veranderen? GEVEN EN ONTVANGEN (juni 2019) Dit thema komt de laatste dagen in de lessen van Een cursus in wonderen voorbij. Ik wordt steeds kriegel als mensen het over geven en ontvangen hebben. Dat zegt iets over mijn thema ermee, dat begrijp ik. Wat ergert me eraan? Veel mensen vertalen de lessen in de Cursus hierover als zou je eerst moeten geven om te kunnen ontvangen. Met name die volgorde ergert me mateloos, het maakt me kwaad. Wat nou geven! Als ik zelf niet genoeg heb, kan ik niet geven, dan put ik mijzelf uit en dat is voor mij een oude interpretatie waar ik niets meer mee te maken wil hebben. In les 159 staat het voor mij anders uitgelegd. Op een manier die ik begrijp. In de eerste alinea staat (in mijn woorden) dat ik de liefde al heb ontvangen, ik in feite alleen maar liefde ben, maar dat ik me dat pas echt realiseer als ik de liefde die ik heb ontvangen ook doorgeef. Dit voelt heel logisch voor mij. Als therapeut ervaar ik dat ook vaak ik mijn spreekkamer. Ik zeg dan allerlei wijze dingen tegen mijn cliënten en bedenk dan dat ik het eigenlijk ook tegen mijzelf zeg. Dan moet ik altijd glimlachen en voel ik me een gezegend mens. IK BEN THUIS. ANGST IS HIER DE VREEMDELING (juni 2019) In les 160 staat de volgende zin: Vereenzelvig je met angst en je zult voor jezelf een vreemde zijn. (WbI.160.1:2) Dit herken ik. Afgelopen vrijdag deed ik als representant mee aan een familieopstelling (bij coachinn.nl in Amersfoort). Daar ‘was’ ik een vrouw die heel bang was voor de woede van een van haar familieleden. Gaandeweg de opstelling merkte ik dat ik totaal niet in contact was met mezelf. Ik was wel erg gefocust op de ander, ja dat krijg je dan. Ik was bang voor de boosheid van de vrouw. Ik voelde ook dat dit voor haar heel onprettig moest zijn. Ik begreep opeens haar boosheid naar mij. Zij kon geen contact met mij krijgen, wat ze wel graag wilde. Ik had geen contact met mijzelf en dus niet met mijn bron, de liefde. En dus kon ik vanuit mijn liefde geen contact met haar maken. De zin uit deze les lees ik precies zo. Zit ik in angst, dan kan ik niet in liefde zijn. En kan ik ook mijn liefde niet delen. Het is het een of het ander. Aangezien angst illusie is en liefde echt is wie ik ben, ben ik, in angst, dus een vreemde voor mijzelf. En daarmee een vreemde voor de ander. Dit brengt mij op het thema GEVEN en ONTVANGEN. Ook een lastig thema voor mij maar hierover meer in de volgende post. SCHULD OF VERGISSEN (juni 2019) De eerdere post over projectie en vergeving brengt me op de volgende ontdekking uit de Cursus. Ik worstel nogal eens met het thema schuld. Ik leerde vroeger van mijn moeder al dat schuld niet zou bestaan, maar die kwam toen niet echt bij me binnen. Een cursus in wonderen is hier duidelijk over. Schuld is van het ego en bestaat dus niet echt. We kunnen dus nooit schuldig zijn aan iets. Wel kunnen we ons vergissen, bijvoorbeeld als we bang zijn dat er niet genoeg voor ons is en ons inhalig gedragen; als we bang zijn om alleen te zijn en een ander claimen, of als we bang zijn dat we niet oké zijn en dan maar liever die ander niet oké vinden. In plaats van onszelf te veroordelen om dit ego(ïstische) gedrag, hoeven we alleen maar te zien dat we ons vergissen. Het ego en dus onze angst voor verlies ervan bestaat immers niet en dus is onze angst niet nodig. NEDERIGHEID (juni 2019) Ik heb altijd wat moeite met dat woord gehad. Het voelt vaak als valse nederigheid, een soort van zelfonderdrukking. Jezelf klein maken. Een cursus in wonderen legt het precies anders uit en dat bevalt me heel goed. In mijn beleving zegt de cursus dat het juist gaat over jezelf (h)erkennen in de grootsheid van God. Klinkt gek misschien maar in die erkenning zit de overgave dat niet het ego maar je bron van liefde jou leidt. Die bron kunnen we herkennen als onze intuïtie. Die kunnen we alleen maar volgen, niet zelf (vanuit ons ego) besturen. (les 152 werkboek) AF EN TOE KRIJG IK DE GEEST (juni 2019) Leuke woordspeling zo vlak voor Pinksteren. Deze week kreeg ik het weer. Ik was een paar dagen in retraite en dan kan dat zomaar gebeuren. Wat speelde er? De afgelopen jaren zijn er een aantal dierbaren flink ziek geweest. Ik had het er maar druk mee. En ik voelde dat dat niet goed was, niet ‘klopte’ met hoe het zijn kon. Ik zat verstrikt in -vaak irreële- gedachten over die anderen: angsten, zorgen en boze verwijten. Ik voelde me vreselijk verantwoordelijk maar kon niets doen. Die verantwoordelijkheid die ken ik maar al te goed, die draag ik al mijn hele leven op mijn schouders. En altijd even ineffectief helaas. Altijd voel ik dat die mij uit mijn kracht haalt, uit mijn centrum, ver van mijn bron. Maar nu, reflecterend, kreeg ik dus opeens ‘de geest’. Een cursus in wonderen leert mij steeds weer dat als ik bang ben, dat dat in feite betekent dat ik mij afgesneden voel van mijn bron, van de liefde dus. Ja, dat gevoel herken ik altijd wel. Maar wat ik nu besef is dat ik de volgorde altijd verkeerd begreep. Ik dacht dat de afgesnedenheid voortkwam uit mijn verantwoordelijkheidsgevoel. Dus probeerde ik mijn verantwoordelijkheid af te leggen, wat niet goed lukte. Nu begrijp ik dat mijn verantwoordelijkheidsgevoel voortkomt uit mijn afgesneden gevoel. En dus hoef ik mij alleen maar weer te verbinden met de bron, de liefde en vloeit de angst vanzelf uit mij weg. KIEZEN VOOR LIEFDE IN PLAATS VAN ANGST. (mei 2019) (Post over de documetaire van Michael More) Ik zag gisteren een documentaire over misstanden in de wereld, de westerse wereld, mijn wereld dus. En ik voelde me bedreigd. “Dit komt ook naar ons toe”, dacht ik. “Wat kan ik doen? Hoe kan ik mij hier tegen verweren?” Ik wist dat ik in angst weg kon zakken en vroeg (me af) hoe ik hier constructiever mee om kon gaan. Angst zou mij en niemand helpen. Het zou mij alleen maar verlammen. Moest ik het dan maar snel vergeten? Nog een lichte late night show kijken in de hoop dat de nare beelden uit mijn hoofd zouden verdwijnen? Ik wist dat dat niet zou lukken en vroeg (mij) verder (af). Ik dacht: “het kwaad bestaat niet echt, alleen de liefde is echt.” Hm... dat bracht me niet tot rust. Ik had toch echt net gezien dat een grote wereldmacht aan hebzucht ten onder aan het gaan is. Toen besefte ik dat ik de ‘feiten’ niet hoef te ontkennen, al zijn dit in Een cursus in wonderen geen feiten maar beelden uit een illusie-wereld, maar dat ik de situatie liefdevol tegemoet kan treden. De liefde in mijn hart laten overwinnen over de angst. In de overtuiging dat mijn liefde zich niet beperkt tot mijn denkgeest, die deel ik met het geheel. Als mijn liefde stroomt, stroomt die ook bij jou en bij de machtigen der aarde. Zo kan ik invloed uitoefenen op de wereld. Zo kan ik iets doen. PROJECTIE EN VERGEVING (mei 2019) (vervolg citaat) ’Dat alles moeten we leren vergeven, niet omdat we ‘lief en aardig’ zijn, maar omdat niet waar is wat we zien. We hebben de wereld door onze verwrongen verdedigingsmechanismen vervormd en zien daarom wat er niet is. Naarmate we leren onze waarnemingsfouten te herkennen, leren we ook eraan voorbij te zien of te ‘vergeven.’ Deze uitleg heeft mij enorm geholpen om het woord ‘vergeving’ anders te gaan begrijpen dan ik als kind leerde! Niets over schuld vergeven, over je hart strijken, of - in mijn kind-beleving - met mijn pootjes in de lucht gaan. Nee, het is gewoon een vergissing, hoe we dachten, en die kunnen we corrigeren. PROJECTIE (mei 2019) Projectie, volgens Een cursus in wonderen, betekent dat als je gelooft in angst, je ook een angstige wereld ervaart. In het voorwoord van de cursus staat het iets uitgebreider beschreven ;-): ‘De wereld die wij zien weerspiegelt slechts ons eigen innerlijk referentiekader - de ideeën, wensen en emoties die de overhand hebben in onze denkgeest. ‘Projectie maakt waarneming’ (T13.V.3:5; T21.In.1:1). Eerst kijken we naar binnen, besluiten welke wereld we willen zien en vervolgens projecteren we die wereld naar buiten, en maken haar tot de waarheid zoals wij die zien. We maken die waar door onze interpretaties van wat we zien. Als we waarnemingen gebruiken om onze eigen vergissingen te rechtvaardigen - onze woede, onze neiging tot aanvallen, ons gebrek aan liefde in welke vorm ook-, dan zien we een wereld van slechtheid, verwoesting, kwaadaardigheid, afgunst en wanhoop’... (citaat wordt vervolgd) Boekentips voor de zomervakantie (mei 2019) Nevelen van Avalon ( Een eiliand waar de waarheid regeert is onzichtbaar en onvindbaar door de mist die er omheen hangt. Pas als je in het eiland gelooft, trekt de mist op en kan je het zien en erheen gaan. Door: Marion Zimmer Bradley De Celestijnse belofte (Deel een: Het eerste tot en met het tiende inzicht) Het elfde inzicht (Deel twee) Het twaalfde inzicht (Deel drie) Door: James Redfield IK HOEF NIETS TE DOEN (mei 2019) Een gevleugelde uitspraak uit Een cursus in wonderen is ‘Ik hoef niets te doen’. (T18.VII). Het betekent voor mij dat ik niets hoef te te doen om gelukkig te zijn of om oké te zijn. Ik hoef alleen maar te kiezen om vanuit liefde te willen leven. Dit hoeft ook niet te ‘slagen’. De intentie is genoeg. Als ik hard ga werken om vanuit liefde te leven, doe ik weer mijn best om oké te zijn. Mijn ego is dan aan het werk en die helpt mij niet om de ‘ware liefde’ te vinden. Door niets te doen, mij en mijn verlangen over te geven, in het vertrouwen dat er voor mij (en iedereen om mij heen) gezorgd word, gebeuren er wonderlijke dingen!